Het artikel bekritiseert hoe mensen niet ziek worden maar ingeschreven raken in een systeem van voortdurende medicatie. Het beschrijft pillen voor alledaagse problemen zoals onrust bij kinderen, slaapproblemen en angst, en waarschuwt voor bijwerkingen en afhankelijkheid in plaats van het aanpakken van de echte oorzaken.
Pillen om wakker te worden, pillen om te slapen
Pillen, pillen, pillen elke dag van de week
Pillen om te lopen, pillen om te denken
Pillen, pillen, pillen voor de familie
- St. Vincent
Is de wereld haar verstand aan het verliezen, of is iedereen gewoon onder invloed van iets? Ik kijk om me heen en ik kan het echt niet meer zeggen.
Je kind kan niet stilzitten, dus de dokter schrijft een recept uit voordat hij vraagt wat hij eet of hoeveel uur hij naar een scherm staart. Hij is niet kapot. Hij is een zevenjarige jongen.
Je vriend kan het niet opkrijgen, dus grijpt hij naar de blauwe pil in plaats van het bier en de chips weg te zetten. Je schoonzus wil het lichaam van een influencer, dus injecteert ze zichzelf in een slankere versie van ziek zijn. Een andere ziekte, vermomd als discipline.
Kun je niet slapen? Ambien. Angstig? Xanax. Verdrietig voor meer dan een week? Antidepressivum. Het is makkelijk: een afspraak van vijftien minuten, recept in de hand voordat je hebt uitgelegd wat er met je mis is.
En de reclames. Twintig seconden van een stel dat hand in hand door een veld loopt, gevolgd door veertig seconden van een stem die opsomt hoe het medicijn hen kan kwetsen of doden. Beroerte. Suïcidale gedachten. Plotselinge dood. Vraag het je dokter. En mensen doen het.
Ik was negenentwintig toen ik mijn huisarts bezocht op de Upper East Side van Manhattan. Het soort gerenommeerde MD met een wachttijd van een maand. Ik ging voor een routinecontrole en wat bloedonderzoek. Hij zei dat mijn cholesterol “grensgewijs hoog” was. Dit was jaren voordat ik leerde dat de meeste discussies over cholesterol een marketingcampagne van de farma-industrie zijn die zich voordoet als een laboratoriumjas. Op dat moment vertrouwde ik de man gewoon.
Ik vroeg wat ik moest doen.
Hij zei, neem deze pil.
Ik vroeg voor hoe lang.
Hij zei, de rest van je leven. Gezien je familiegeschiedenis kunnen we niet te veilig zijn.
Mijn vader was in zijn dertigste begonnen met roken om om te gaan met de stress van een reeds bestaande aandoening. Vier pakjes Marlboro Reds per dag. Verschillende hartaanvallen later doodde het hem uiteindelijk. Dat was de familiegeschiedenis waar mijn dokter op doelde.
Ik vroeg de naam van het medicijn. Hij zei Lipitor. Toen keek ik naar zijn receptenblok. Het stond Lipitor. Ik keek naar de pen in zijn hand. Die zei ook Lipitor.
Ik liep langzaam achteruit de kamer uit en zag hem nooit meer. In feite stopte ik vrijwel met het bezoeken van artsen daarna. Niet uit principe (nog niet tenminste). Gewoon uit het gevoel dat iets in de kamer niet aan mijn kant stond.
Generalisaties kunnen moeilijk zijn. Voor wat het waard is, ken ik toevallig een paar geweldige artsen die absoluut te vertrouwen zijn. En natuurlijk lopen veel mensen een dokterspraktijk binnen omdat ze echt ziek zijn en het juiste medicijn hen zou kunnen helpen.
Het is de rest waar ik het over heb. Iemand komt moe binnen. Of een beetje afgeleid. Een beetje verdrietig in februari. Een kind dat friemelt of een vrouw die stiller is dan ze vroeger was. Er is geen ziekte, er is een leven. En het systeem dat vroeger hielp om het verschil te vertellen, verandert nu het leven in een abonnement.
En het stapelt zich op. De SSRI maakt je vlak, dus voegen ze de stimulant toe om je wakker te maken. De stimulant maakt je zenuwachtig, dus voegen ze de benzo toe om de scherpe kant eraf te halen. De benzo verpest je slaap, dus voegen ze de Ambien toe. Elk nieuw recept behandelt de bijwerking van het laatste recept. Op een bepaald moment stop je met patiënt te zijn en word je de bijwerking.
Veel van deze medicijnen werden slechts weken bestudeerd en daarna decennia voorgeschreven. Er is geen uitweg omdat de oprit nooit gebouwd was voor de duur. Probeer het antidepressivum te stoppen en je merkt dat je hersenen zich eromheen hebben herbedraad. Probeer de benzo te stoppen en je kunt epileptische aanvallen krijgen. Het recept vernieuwt zichzelf. Je churnt of je blijft.
Je vrouw is het ermee eens. Je moeder is het ermee eens. Je broer is het ermee eens. De dokter is hiervoor naar school gegaan. Je moet naar hem luisteren. Wat, denk je dat je het beter weet? Het diploma hangt niet meer aan de muur. Het zit in elk gesprek dat je hebt met de mensen die van je houden.
“Ik praat niet met hem tenzij hij zijn medicijnen neemt.”
Ik kijk om me heen naar de mensen van wie ik hou en ik weet niet altijd zeker met wie ik praat. De helft van hen lijkt onder invloed van iets te zijn. Docieler dan ze vroeger waren. Verder weg, vooral in hun ogen. Ik mis hen en ze staan daar gewoon.
Je lichaam had een signaal en ze diagnosticeerden het weg. Dat zevenjarige kind kreeg nooit eens de kans om er een te ontwikkelen.
Terugkeren naar jezelf begint niet met het stoppen van de pil. Het begint met het weer vertrouwen van het signaal.
Herpubliceerd van de Substack van de auteur
Originele auteur: Josh Stylman | Bron: Brownstone Institute
106.512 SRY