In 2020 markeerden de lockdowns een keerpunt in de geschiedenis met verwoestende effecten op economie, demografie, gezondheid en vrijheid. Arbeidsparticipatie daalde fors, onderwijs leed onder sluitingen en oversterfte nam toe. De gevolgen blijven zichtbaar in de samenleving.
Eindelijk vestigt een mainstream nieuwsbron de aandacht op één van de vele datapunten die laten zien hoe lockdowns een scharnierpunt in de geschiedenis vormden: een enorme schok voor economie, demografie, gezondheid, sociaal welzijn en vrijheid.
“Schokkend: 105 miljoen Amerikanen werken niet – meer dan tijdens Covid of de Grote Recessie”, kopte de New York Post.
Eindelijk gebeurt dat.
De grafiek alleen al vertelt het verhaal. Je zou denken dat het feit dat de overheid miljoenen mensen gedwongen in lethargie en luiheid stuurde, miljoenen kleinere bedrijven failliet liet gaan en werknemers in essentieel en niet-essentieel verdeelde, verwoestend zou zijn voor de arbeidsmarktparticipatie. Het is nu eigenlijk erger dan tijdens de dieptepunten van de lockdowns, en 10,8 miljoen meer dan het aantal mensen dat in 2019 buiten de arbeidsmarkt stond, voor een totaal van 105 miljoen.
De groeiende crisis van arbeidsuitval sinds 2020 treft mannen harder dan vrouwen: het aantal niet-werkende vrouwen steeg met 10,9 procent; het aantal niet-werkende mannen steeg met 13,6 procent; het totale aantal niet-werkenden steeg met 11,19 procent.
De arbeidsparticipatiegraad laat de trends zien, niet zo somber als tijdens de lockdowns maar nog steeds dalend – het tegenovergestelde van wat zou moeten gebeuren.
Het onderwerp is nog steeds taboe, maar naarmate de tijd verstrijkt zullen meer wetenschappers en mensen de Covid-lockdowns aanmerken als een ernstig keerpunt in de geschiedenis van onze tijd. We staan nu ver genoeg af om dit duidelijk te zien op manieren die we eerder niet konden. Bovendien werd het vaak ontkend.
Vandaag is het onmiskenbaar. We hebben genoeg gegevens uit de echte wereld om te wijzen op de lockdowns en de gedwongen injecties als een beslissend kenmerk van ontcivilisatie.
Het is niet alleen de totale data die alarm slaat. Er is een generatiewisseling gaande, zoals opgemerkt in journalistieke stukken die de causaliteit handig weglaten. “Gen Z raakte verliefd op werk kwijt”, schrijft Emi Nietfeld.
“Gen Z’ers worden er vaak van beschuldigd werk af te schuiven – in feite zeggen ze dat zelf – en wie kan hen dat kwalijk nemen? Ze hebben gezien hoe millennial-werknemers opbrandden, lonen stagneerden, diploma’s waardeloos werden en instituties instortten. Nu betreden ze wat algemeen het slechtste arbeidsmarkt in jaren wordt genoemd. Bijna de helft van de recente afgestudeerden is werkloos of onderbenut. De kosten van levensonderhoud zijn gestegen; een huis kopen voelt onmogelijk. Wie weet waar we zullen wonen als de aarde onbewoonbaar is. Een viraal meme vatte de heersende stemming samen: ‘basically niemand onder de 40 verwacht nu nog dat er ooit goede dingen zullen gebeuren.’”
Er zijn veel factoren aan het werk, waaronder krappe arbeidsmarkten, gedwongen pensioneringen en zelfgerapporteerde letsel. Er is een scherpe stijging van handicaps na 2020, tot 38 miljoen. De zogeheten “long Covid” krijgt nog steeds de schuld, ondanks de massale gedwongen distributie van een gevaarlijk experimenteel vaccin.
We hebben historische dalingen in leesvaardigheid van leerlingen gezien: de leescores van twaalfdeklassers bereikten het laagste niveau sinds het begin van de metingen (1992), met slechts 35 procent voldoende (tegen 37 procent in 2019). De leesvaardigheid in de lagere klassen is ook sterk gedaald, de grootste dalingen in decennia, verergerd door langdurige schoolsluitingen en afstandsonderwijs.
Bredere vaardigheidskloven verschijnen bij binnenkomende studenten aan universiteiten, met meldingen dat 14 procent van de Amerikaanse studenten op of onder het leesniveau van een tienjarige scoort. Dit sluit aan bij de verliezen in het K-12-onderwijs die doorwerken in het hoger onderwijs, vandaar de wijdverbreide onwetendheid ondanks hoge diploma-uitreikingen.
Het aantal overdosisdoden steeg dramatisch na 2020, met vaak meer dan 100.000 sterfgevallen per jaar in recente jaren – een belangrijke bijdrage aan oversterfte. Isolatie, economische stress en verstoorde toegang tot behandeling tijdens lockdowns verergerden de crisis.
Onderzoekers melden niets anders dan verwarring over waarom “de oversterfte in de Verenigde Staten bleef stijgen, zelfs na de piek van de COVID-19-pandemie, met meer dan 1,5 miljoen in 2022 en 2023 die voorkomen hadden kunnen worden als de sterftecijfers in de VS overeenkwamen met die van vergelijkbare landen.”
Jongere volwassenen, minderheden, essentiële werknemers en verzorgers meldden onevenredig slechtere geestelijke gezondheid, met verhoogde depressie, angst en suïcidale gedachten tijdens en na lockdowns. Sociale isolatie correleerde direct met hogere stressniveaus in enquêtes.
Ondertussen is er geen einde aan de ontdekking van vreemde afwijkingen die altijd aan long Covid worden toegeschreven maar waarschijnlijker het gevolg zijn van het onnoembare injecteerbare tegengif. Een studie vond bijvoorbeeld verrassende cognitieve problemen zoals het onvermogen om woorden op te halen en het gebruik van nabije substituten als stopwoorden. Wat direct in gedachten komt is de plotselinge alomtegenwoordigheid van slordige taal: zoals, je weet wel, letterlijk, vooruit, nou, om eerlijk te zijn, en zo verder tot het punt van onverstaanbaarheid, allemaal sterk verergerd sinds 2020.
De totale vruchtbaarheid ervaart een historische daling in de VS, die dramatisch versnelt sinds 2020.
Zo veel voor demografie. Laten we het over economie hebben.
JP Morgan meldt dat 40 tot 45 procent van de kleine bedrijven tijdelijk sloot, terwijl overheidsstimulering voor miljoenen slechts de permanente sluiting uitstelde. Nieuwe bedrijven ontstonden uit noodzaak – oude banen konden niet worden herwonnen – maar met een veel hoger faalpercentage. Dit heeft geleid tot consolidatie van bedrijven omdat nieuwe bedrijven een dalend percentage van het totaal uitmaken.
Inflatie sinds 2020 heeft 27 procent van de koopkracht weggevreten volgens officiële data en 37 procent volgens alternatieve metingen.
De causale connectie is tamelijk duidelijk: ongeveer 8 biljoen dollar aan nieuw gedrukt geld. Het resultaat: een derde of meer van de koopkracht werd van het publiek gestolen.
Dit heeft op zijn beurt de spaarquote doen dalen tot een laagtepunt van 3 procent, na een piek door stimulusbetalingen.
De Covid-periode zette een tendens die al decennia bestond in een hogere versnelling: een door de Fed afgedwongen lage rente die hefboomwerking beloonde, sparen bestrafte en hoge rendementen op stijgende waarderingen in financiële activa mogelijk maakte. De spaarders waren de sukkels terwijl schuldenmakende speculanten de hoge rendementen behaalden. Deze omkering van de hele logica van kapitalistische productie is nu geïnstitutionaliseerd tot het punt van verslaving. Elke stap weg van deze evenwichtsoefening brengt het risico van wanbetaling en een instorting met zich mee.
De schuldenlast treft niet alleen individuen maar ook de Amerikaanse overheid. Het jaar 2020 was een fundamentele verschuiving.
Er zijn nog veel andere onvolledige veranderingen die moeilijk te kwantificeren zijn. Je ziet het in de sociale interacties van de lockdowngeneratie, het gebrek aan focus en aandacht, de onhandigheid in basisfunctioneren en fatsoen, de heimelijke en routinematige onbetrouwbaarheid en het vooruitzicht op de toekomst.
De lockdowns en alles wat daarop volgde waren een wrede aanval op het beschaafde leven. Ze veroorzaakten een instorting van het publieke vertrouwen in alles: de academische wereld, de geneeskunde, de volksgezondheid, de overheid, de media, de techsector en alle gevestigde leiders van de samenleving. De nasleep zal nog ver in de toekomst doorwerken.
Is het niet tijd dat de elites die deze beleidsmaatregelen hebben bedacht, ten minste toegeven wat ze hebben gedaan?
De inspanningen van senator Rand Paul (R-KY) om Anthony Fauci tot eerlijkheid te dwingen en de onvermoeibare inspanningen van senator Ron Johnson (R-WI) om de schade door injecties in kaart te brengen (ze kenden de risico’s), zijn beide diep eervol. Maar ze zijn slechts het begin van noodzakelijke inspanningen en dekken slechts twee van de miljoen resterende vragen. Er moet waarheid zijn, er moet verantwoording zijn en er moet gerechtigheid zijn.
Originele auteur: Brownstone Institute | Bron: Brownstone Institute
1541.838 SRY