Het gangbare verhaal is dat poliovirus via het bloed de hersenbarrière passeert en motorische zenuwen aantast. Forrest Maready betoogt in Brownstone Journal dat dat model de historische epidemie slecht verklaart: verlamming begon bijna altijd in de benen van kinderen, aan de voorzijde van het onderste ruggenmerg, terwijl gevoelszenuwen meestal gespaard bleven.
Volgens hem repliceert poliovirus slecht in bloed en is het virus te groot om de bloed-hersenbarrière makkelijk te kruisen. Ook andere enterovirussen veroorzaakten in dezelfde periode polio-achtige verlamming, wat volgens de auteur eerder op een gedeelde omgevingsfactor wijst dan op een plotselinge virulentiesprong van één virus.
Hij koppelt het opkomen van epidemische polio aan neurotoxische landbouwgiften, eerst loodarsenaat tegen de plakker en later DDT. Die stoffen zouden de darmwand en de lokale immuniteit kunnen beschadigen. Daardoor zou virus via lymfe en zenuwuiteinden, in plaats van via het bloed, dichter bij het kinderlijke lendenruggenmerg kunnen komen.
Het stuk vraagt om onderzoek naar meerdere oorzaken: virus plus toxines, anatomie van kleine kinderen, en inspanning. Het is een hypothese, geen vaststaand medisch feit, en het is geen advies om vaccinatie te staken.
Bron: Brownstone Institute — https://brownstone.org/articles/rethinking-polio/
884.382 SRY