Ons stadje of dorp wordt gekenmerkt door een binnen- of buitengroep. Schoon of onrein. Met ons of tegen ons. De post-pandemische wereld lijkt gedomineerd te worden door thema's van een samenleving die is gecorrumpeerd door politieke hatelijkheden, voortgekomen uit vijandige emoties die voortdurend op jacht zijn naar doelwitten.
Herinnert u zich de mensen met en zonder mondkapje, de gevaccineerden en ongevaccineerden, de essentiële werknemers en de niet-essentiële? Dit was niet slechts een nationaal vraagstuk. Het drong diep door in onze persoonlijke levens en in onze eigen woonplaatsen.
Ik verhuisde twintig jaar geleden van Utah naar het kleine New England-stadje Peterborough in New Hampshire om een nieuw leven en een nieuwe baan te beginnen, en om nieuwe ideeën en perspectieven te ontdekken. Het was in certo opzicht een terugkeer naar huis. Mijn voorouders vestigden zich hier in de buurt nadat mijn achtste overgrootvader de Atlantische Oceaan overstak op het schip Confidence en in 1638 landde in de Massachusetts Bay Colony.
Ik koos Peterborough vanwege de overvloed aan kunst, muziek, vriendschap, activiteiten en een echt gevoel welkom te worden geheten door buren en lokale bewoners. Zelfs de lokale politiek leek redelijk tam. Natuurlijk waren er altijd een paar heetgebakerde stamgasten, maar hun norse persona's waren gemakkelijk te negeren en toe te schrijven aan eenzaamheid of algemene chagrijnigheid. Er zijn hier veel geweldige mensen die ik tot op de dag van vandaag vrienden noem en erg naburig vind.
Toen Covid in maart 2020 toesloeg, werd mijn perspectief volledig uit focus getrokken. De lelijkheid die aan het licht kwam toen macht en angst samensmolten, onthulde hoe dun het vernislaagje van nabuurschap altijd was geweest. Dit stond in schril contrast met de ijsstorm van december 2008 die wekenlang de stroom uitschakelde. In dat scenario kwamen mensen in actie en maakten ze echt het verschil door hen te helpen die daadwerkelijk hulp nodig hadden. Maar met Covid was alles heel anders. Donker en vol nerveuze achterdocht.
Het is ironisch dat het stadje dat model stond voor Grover's Corners, de setting van Thornton Wilders Our Town en het Amerikaanse symbool voor fatsoen in kleine stadjes, begon met het uitstoten van zijn eigen bewoners. Sommige mensen werden missionarissen van naleving, daarna bewakers van de deugd, en vervolgens iets veel ergers... ware gelovigen in de rechtvaardigheid van uitsluiting.
Het lijkt zo vreemd om nu te zeggen, maar bijna vijftien jaar lang dacht ik echt dat Peterborough, zoals het motto (waar lokale engelsdocenten vaak over zuchtten) luidt, "een goed stadje is om in te wonen".
Zes jaar later lijkt het erop dat dezelfde achterdochtige paranoia uit het Covid-tijdperk doordringt in een klasse van individuen in de stad die voortdurend testen op loyaliteit aan de binnengroep en haat tegen de buitengroep. Ik kan het niet helpen de aard van tribalisme of zuiverheidspolitiek door de gemeenschap te zien trekken. Er is een pathos, een sterk emotionele verbondenheid met "mijn waarheid" binnen het collectief dat een diepe psychologische drang naar dit gedrag vertoont. Het is dezelfde pathos die de Covid-respons dreef.
Het is ook geen typisch probleem voor Peterborough. Rijd een uur naar het zuidwesten naar Greenfield, Massachusetts, en je vindt Last Ditch, een kleine lesbische bar die al sinds de opening KN-95-mondkapjes of beter vereist. Zoals gemeld in de Boston Globe, verdrinkt de bar in de schulden en maakte de eigenaresse mondkapjes één avond per week optioneel. Om die reden beschuldigde haar eigen gemeenschap haar van eugenetica en "een gebeurtenis van massale uitschakeling". Een commentator hoopde zelfs dat de bar met brandbom zou worden bekogeld. Het collectief geeft er niet om dat zij een van hen is. Dat heeft het nooit gedaan. Dat is het punt.
Barbara Oakley en haar co-redacteuren verzamelden onderzoek over dit patroon in Pathological Altruism. In hoofdstuk 16, "Genocide: Van Pathologisch Altruïsme naar Pathologische Gehoorzaamheid", laat Augustine Brannigan zien hoe gemakkelijk mensen terechtkomen in wat Stanley Milgram een agentische toestand noemde. Ze gehoorzamen de bevelen van autoriteit of van hun binnengroep op loyale wijze. De schaal is hier uiteraard anders; het mechanisme niet. Dergelijke gehoorzaamheid, schrijft Brannigan,
wijst niet op een falen van socialisatie, de gebruikelijke controle-aanpak, maar erop dat ze overgesocialiseerd zijn of waren. Pathologische gehoorzaamheid lijkt te zijn gebaseerd op de ontwikkeling van een mentaliteit die langetermijnpatronen van affiliatie weerspiegelt die een onderdrukking van zelfbeheersing aanleren waarin de executieve functie haar autonomie afstaat aan externe bronnen van sturing.
De dominante politieke machine binnen deze lokale cultuur behandelt elk meningsverschil als ongeloof, en elk verlies als de misdaad van een ander, terwijl ze hun eigen bondgenoten afwijzen vanwege gedachtemisdrijven of erger: het entertainen van het platform of de standpunten van de oppositie.
Beschouw Jonah Wheeler, een lokaal Democratisch lid van het Huis van Afgevaardigden van New Hampshire uit Peterborough, en een van de jongste staatswetgevers van het land.
Zijn "misdaad" is dat hij besloot om beweringen over seks- en genderbeleid te onderzoeken en ontdekte dat deze geen steun vonden in bewijsmateriaal. Hij stemde voor HB 148, waarmee faciliteiten op biologisch geslacht konden worden gescheiden, HB 377, waarmee puberteitsremmers en hormonen voor minderjarigen werden verboden, en HB 712, waarmee de meeste genderbevestigende operaties voor minderjarigen werden beperkt.
Hiervoor werd hij de buitengroep: een paria. Er diende zich in de voorverkiezingen van de ene op de andere dag een uitdager aan via een schrijfstem. Jonah overleefde met 19 stemmen in een hertelling. Negentien stemmen tussen een carrière van dienstverlening en excommunicatie.
Blijkbaar kunnen sommige mensen die op Jonah stemden niet bevatten dat iemand die voor de campagne van Bernie Sanders werkte, die stage liep bij Rights & Democracy, die organiseerde rond onderwijsgerechtigheid en een John Lewis Youth Leadership Award won, iemand die wetsvoorstellen sponsorde over schoolfinanciering en milieubescherming en latere schoolstarttijden, daadwerkelijk naar bewijsmateriaal kijkt en tot een andere conclusie komt dan het geaccepteerde verhaal.
Mijn verre neef, Max Eastman, herkende dit soort gedrag toen hij persoonlijk getuige was van de nasleep van de Bolsjewistische Revolutie, waarin hij vastlegde hoe een massale politieke beweging de wensen en morele wil van de partij projecteerde op de wereld in plaats van beweringen te testen aan de hand van bewijsmateriaal. Het is de aanname dat de wereld intenties heeft en dat de geschiedenis of moraal aan uw kant staat. Het soort "animistisch denken" dat onze huidige nieuwsstroom omhult.
De misdaad van Socrates was dieper dan ongehoorzaamheid aan de wetten van de staat. Het was ongehoorzaamheid aan de wetten van het animistische denken. ~Max Eastman
Eastman kende de prijs uit eigen hand. Ooit een gevierde stem van de Amerikaanse linkse beweging, keek hij eerlijk naar wat hij in Rusland had gezien en veranderde hij van gedachten. "Toen ik in 1927 terugkwam uit Europa, weigerden de meeste van mijn oude politieke vrienden op straat tegen me te praten," schreef hij. "Ik was een verrader, een renegaat, een paria, een waarachtige onaanraakbare, voor zover de communisten dat betroffen."
Jonah Wheeler beging dezelfde onvergeeflijke zonde. De machine kan geen raderen tolereren die zelfbewustzijn ontwikkelen. Dit is exact dezelfde machine die draaide tijdens de Covid-jaren. Nadat ik de technische infrastructuur voor de Great Barrington Declaration had gebouwd, herken ik het patroon van excommunicatie door en door.
En de ironie wordt nog groter nu sommige van dezelfde mensen die van Covid een regelgevende en collectieve nachtmerrie maakten, en die nu proberen Jonah uit zijn ambt te ontzetten, ook zitting hebben in een inclusiecommissie in de stad.
De hypocrisie kan nietnaakter zijn.
Degenen die woedende veroordelingen schreeuwden van "Omanmoordenaar!" en "Pestrat!" ontwerpen nu richtlijnen voor gevoeligheid en beleid voor veilige ruimtes. Ze doceren over het geweld van marginalisering terwijl de herinnering nog brandt aan hoe ze omgingen met de ongevaccineerden, de mensen die aarzelden over mondkapjes en degenen die te veel vragen stelden.
Ik denk dat mensen beginnen wakker te worden uit dit gedrag afkomstig van hen die zichzelf als de volwassenen in de kamer beschouwen. Ik weet dat ik erg dankbaar ben voor de vrienden en buren die deze duistere motieven en persona's in twijfel trekken. Maar ik denk dat er velen zijn die nog steeds geloven dat ze het juiste doen.
Als u merkt dat u op uw stoel schuift en zich afvraagt of dit op u van toepassing zou kunnen zijn, ongeacht waar u "thuis" noemt... goed. Dat ongemak is het begin van eerlijkheid. Het geheugen is echter selectief en rechtvaardigheid heeft de neiging om haar eigen archieven te bewerken. Dus sta me toe een eenvoudig verzoek te doen.
Pak een spiegel. Staar er lang en diep in. Nee, werkelijk... blijf turen. Blijf turen totdat u de machine in de spiegel weerspiegeld ziet, totdat u inziet dat dezelfde reflex die de vragende buurman in 2020 uitstootte, dezelfde reflex is die nu probeert een winnaar van de John Lewis Award uit de voorverkiezingen te weren vanwege biologie. Het doelwit verandert. Het mechanisme niet.
En ons stadje draait door, werpt raderen af en vraagt zich af waarom de motor zo raar klinkt.
Originele auteur: Lucio Saverio Eastman | Bron: Brownstone Institute
98.852 SRY