Medische segregatie: een komende coup in de Amerikaanse medische zorg?

Het artikel bespreekt een voorstel voor een nationaal plan met 20 miljard dollar federale investering in vrouwengezondheid. Dit leidt tot medische segregatie en discriminatie tegen mannen. Het bekritiseert de bureaucratisering van de zorg en pleit voor privatisering in plaats van overheidsingrijpen.

Medische segregatie: een komende coup in de Amerikaanse medische zorg?

Door Wendy McElroy bij Brownstone Institute

Forbes noemt het “de 20 miljard dollar vraag”. Moet de gezondheid van vrouwen worden benaderd op basis van de duidelijke biologische verschillen van vrouwen ten opzichte van mannen – bijvoorbeeld door obstetrieën en gynaecologen – of op de veel bredere basis van de aanname dat biologie elk aspect van de gezondheid van vrouwen beïnvloedt en dat ze apart over de hele linie moeten worden aangepakt? Moet de federale overheid zich überhaupt met gezondheidszorg bezighouden?

De vraag werd op 15 juli naar voren geschoven toen het American College of Obstetricians & Gynecologists, samen met de Society for Women’s Health Research en de Women First Research Coalition, een enorm nieuw programma aankondigden: de National Strategy to Close the Women’s Health Gap.

Dit is een voorgesteld federaal pleitbezorgingskader dat het Congres oproept om 20 miljard dollar over 10 jaar in vrouwengezondheid te investeren. Het stelt vage doelen zoals het financieren van onderzoek, arbeidskrachten en publieke bewustwording via “strategieën zoals campagnes, partnerschappen en workshops”. Het verklaarde doel is “om onderzoek, zorg en uitkomsten op het gebied van vrouwengezondheid te transformeren”.

Federalisering van de gezondheidszorg van vrouwen

Federalisering leidt de geneeskunde een zeer slecht pad op naar bureaucratie en weg van concurrerende markten, die de beste hoop bieden om kwaliteit tegen redelijke kosten te leveren. Herinner je je Covid nog? Herinner je je het beroemde commentaar van president Ronald Reagan: “De negen meest angstaanjagende woorden in de Engelse taal zijn: ‘Ik ben van de overheid en ik ben hier om te helpen’”? Bureaucraten hebben ons goed en hard geholpen met Covid; nu willen ze helpen met de gezondheid van vrouwen. Ze doen geen moeite om te doen alsof ze mannen goed en hard helpen, natuurlijk.

Aan mannen biedt het programma een medische segregatie die even medisch oneerlijk is als het zou zijn om zwarten langs raciale lijnen medisch te segregeren. Duidelijk is dat medische verschillen tussen vrouwen en mannen soms totaal verschillende handen-op-zorg vereisen; maar medische verschillen, zoals borstkankercijfers, is niet wat hier wordt besproken. Politieke en economische macht wordt besproken. Miljarden uitgeven aan “strategieën zoals campagnes, partnerschappen en workshops” is zo’n vage agenda dat het niet volgens genitaliën uiteenvalt. Toch wordt deze herverdeling van dollars van de ene categorie belastingbetalers naar de andere gesuggereerd.

De twee woorden die het vaakst worden gebruikt om medisch privilegeren van het ene geslacht boven het andere te rechtvaardigen zijn “onderbestudeerd” en “onderbediend”; dat wil zeggen, vrouwen zouden decennia lang genegeerd zijn door het medische establishment en ze moeten nu bevoordeeld worden om mannen in te halen. Is dit waar?

Sterke indicatoren zeggen ‘nee’. Onderzoeker naar mannengezondheid James L. Nuzzo voerde een studie uit getiteld “NIH Funding of Men’s and Women’s Health Research, 1988-2022”. De gegevens kwamen van de US National Institutes for Health (NIH), die momenteel het primaire federale agentschap is dat verantwoordelijk is voor biomedisch en volksgezondheidsonderzoek. (Nuzzo bevat grafieken om gemakkelijke visuals te bieden die aan originele data zijn gekoppeld.)

Andere bevindingen van Nuzzo uit NIH-onderzoek omvatten:

Gemiddeld over alle jaren van 1998 tot 2019 is 81% van het onderzoeksbudget van de NIH geïnvesteerd in onderzoek dat niet geslachtsspecifiek is. Van de NIH-financiering die is toegewezen aan geslachtsspecifiek onderzoek, zijn significant meer fondsen toegewezen aan vrouwen- dan aan mannengezondheid. Tussen 1998 en 2019 werd 10% tot 16% van het onderzoeksbudget van de NIH geïnvesteerd in vrouwengezondheid, terwijl 4,5% tot 7,5% werd geïnvesteerd in mannengezondheid. Gemiddeld over alle jaren van 1998 tot 2019 werd 13% van het onderzoeksbudget van de NIH geïnvesteerd in vrouwengezondheid, terwijl 6% werd geïnvesteerd in mannengezondheid.

De vrije markt voegt zijn eigen bevestiging toe van de betere gezondheid van vrouwen; levensverzekeringstarieven zijn hoger voor mannen dan voor vrouwen, en verzekeringsmaatschappijen zijn niet geneigd humanitaire prijsverlagingen te geven. Levensverwachting is een belangrijke reden hiervoor. In 2023 was de levensverwachting voor vrouwen in de VS 81,1 jaar vergeleken met 75,8 jaar voor mannen – een verschil van 5,3 jaar. Dit wordt de morbiditeit-mortaliteit of genderparadox in de geneeskunde genoemd; vrouwen melden hogere percentages chronische ziekte of handicap en toch leven ze langer dan mannen. De kloof in levensduur blijft bestaan zelfs wanneer omstandigheidsfactoren, zoals oorlog, worden geîlimineerd. Het wordt gedreven door significant hogere percentages van vermijdbare ziekten of gezondheidsproblemen, waaronder coronaire problemen, overdoses van middelen, een hoger zelfmoordcijfer, evenals een neiging om routineuze medische zorg uit te stellen.

Het negeren van de gezondheid van mannen

En toch worden zorgverleners gevraagd om degenen te negeren die eerder sterven aan vermijdbare oorzaken dan vrouwen. Het is onvergeeflijk voor het medische establishment om een beleid van discriminatie tegen belastingbetalers aan te nemen omdat ze zwart of wit, man of vrouw zijn. En toch is mijn man waarschijnlijker afgewezen te worden door artsen of te sterven door gebrek aan behandeling dan ik.

Dit soort discrepanties werden niet genoemd bij de aankondiging van 15 juli. In feite, en gezien de enorme ‘vraag’ die werd gedaan, werden er zeer weinig details verstrekt. De meeste taal van de National Strategy to Close the Women’s Health Gap is vaag en bureaucratisch, met details overgelaten aan de bedragen van de gevraagde financiering. Bijvoorbeeld, 7 miljard dollar is bestemd voor “onderzoek en innovatie over federale agentschappen die ‘nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen zullen ontsluiten om ons begrip van geslachtsverschillen en vrouwengezondheid te informeren’ via strategieën zoals het oprichten van een nationaal Women’s Health Centers of Excellence dat de implementatie van onderzoek in de klinische praktijk zal versnellen”. Kortom, een nieuwe nationale bureaucratie.

Elders legt het plan uit dat “4 miljard dollar [zal gaan] naar data- en bewijsinfrastructuur, die zou gaan naar het oprichten van een private partnerschap voor data over de gezondheid van vrouwen in de midlifefase en een publieke workshop over data van onderzoek naar vrouwengezondheid”.

Onprecisie begunstigt bureaucratie

Het gebrek aan precieze plannen of verantwoording dient verschillende doelen, geen daarvan goed. Het maskeert het ongelooflijke bedrag aan geld dat zou worden gericht op vrouwengezondheid in tegenstelling tot die van mannen. Het laat bergen belastingdollars verloren gaan in de bureaucratie. Het maakt administrators, experts en activisten machtig. Wanneer miljarden dollars worden uitgegeven, hebben sommige individuen immense prikkels om zo vaag mogelijk te zijn. En het lijkt gemakkelijk te doen. Dit zijn belastingdollars – geld dat veel mensen zien als gratis geld dat verspild en slecht bijgehouden kan worden.

Geen wonder dat duidelijke verklaringen van uitgaven aan gezondheidszorg moeilijk te vinden zijn. Bijvoorbeeld, het academische paper “Gender Disparity in the Funding of Diseases by the U.S. National Institutes of Health” van Sage Journals beschrijft zijn eigen programma als: “We normaliseren het financieringsniveau naar ziektelast, gemeten door de Disability Adjusted Life Year, en we beschouwen specifiek ziekten waarvoor zowel ziektelast als financieringsniveau worden verstrekt. We passen een power-law regressieanalyse toe om financiering te modelleren die overeenkomt met ziektelast.” Medische taal rond ‘gender’ lijkt meestal ontworpen om te verhullen. Ik haast me eraan toe te voegen dat het voorgaande citaat niet werd geselecteerd als het slechtste beschikbare voorbeeld, of zelfs een atypisch.

Vaagheid laat ook verwerpelijke beleidsmaatregelen onder de radar vliegen. Het nieuwe voorgestelde programma beschrijft zichzelf als alomvattend maar publieke informatie erover is zo schaars dat het moeilijk te beoordelen is. Maar een deel van wat gepubliceerd is, zou alarm moeten slaan. Een deel van “Publieke bewustwording en educatie” zou bijvoorbeeld zijn om sociale media te bestrijden over zogenaamde onbewezen gezondheidsclaims en roofzuchtige medische desinformatie. Vaak is dit code voor censuur.

De National Strategy to Close the Women’s Health Gap heeft Capitol Hill bereikt en hoewel wetgevers het beoordelen, is er geen datum vastgesteld voor indiening bij het Congres. Niemand weet wat er zal gebeuren, als er iets gebeurt. Het voorstel zou kunnen worden opgeknipt waarbij delen ervan goedkeuring krijgen. Of de drive achter het hele plan zou kunnen slagen. Wat er ook gebeurt, mensen moeten zichzelf en anderen voorlichten over een grote verandering die aan de Amerikaanse geneeskunde zou kunnen worden opgelegd.

Gezondheidszorg moet zo snel mogelijk worden geprivatiseerd zodat individuen controle kunnen hebben over hun eigen lichamen in plaats van afhankelijk te zijn van bureaucraten of experts die in hun eigen belang handelen. Deze verandering zal niet snel gebeuren, echter, omdat weinig levensgebieden zo strak zijn vastgebonden met rode tape als gezondheidszorg. Het is moeilijk om zelfs basisantibiotica te krijgen zonder hoepels te springen. Maar het eisen van eerlijkheid op dit gebied is een kwestie van leven en dood – misschien je leven of je dood – en mannen zouden binnenkort een moeilijkere tijd kunnen hebben om kwaliteitsvolle behandeling te krijgen.

Ik vier aandacht voor vrouwengezondheid, hoewel het privaat moet zijn, niet gouvernementeel. Maar ik ben niet bereid dat het leven van mijn man minder serieus wordt genomen dan het mijne.

Originele auteur: Wendy McElroy | Bron: Brownstone Institute